ARAN

18 авг. 2017 г.

 

Dzisiaj publikuję przewodnik o dokumentach znajdujących się w Archiwum  Rosyjskiej Akademii Nauk filia w Sankt Petersburgu

 

Sankt Petersburskie Archiwum RAN jest głównym archiwum dokumentów dotyczących nauki rosyjskiej i jej międzynarodowych więzi. Znajdują się tutaj dokumenty centralnych instytucji naukowych oraz naukowo-informacyjnych i pomocniczych  od czasu powstania Akademii do momentu przeniesienia jej do Moskwy, a także instytucji AN  Rosji w Sankt Petersburgu i Leningradzkim Obwodzie oraz  podległych im instytucji znajdujących się poza wyżej wymienionym terytorium. W zbiorach  archiwum  zgromadzone są  bardzo bogate kolekcje dokumentów dotyczących  rosyjskiej nauki.

Międzynarodowa współpraca naukowa  Akademii Nauk przedstawiona jest w dokumentach zbioru Stowarzyszenia  Międzynarodowego Akademii.

W skład archiwum  weszły  także zbiory  personalne członków Akademii Nauk oraz innych wybitnych uczonych Rosji i innych krajów  z  XIX i XX w.

17 авг. 2017 г.

Dzisiaj publikuję przewodnik o dokumentach znajdujących się w IIMK  RAN w Sankt Petersburgu

Archiwum  Rękopisów Instytutu  Historii Kultury  Materialnej RAN  powstało w połowie XIX wieku,  od chwili powołania Imperatorskiej Komisji Archeologicznej (1859 r.).  Podstawowym jego zadaniem było zbieranie dokumentów uzyskiwanych w wyniku „poszukiwań”  archeologicznych w Rosji i przechowywanie tych materiałów.  Już w połowie lat osiemdziesiątych XIX w.  objętość  i charakter dokumentów dostarczanych do archiwum w znacznym stopniu poszerzyły  jego ramy, w związku z czym nadano mu status Centralnego Archiwum Archeologicznego  Rosji.  Do 1918 r. istniało ono przy  IAK, zachowując status centralnego archiwum archeologicznego.

16 авг. 2017 г.

PROCES WYNIESIENIA DO CHWAŁY OŁTARZY KATOLICKICH MĘCZENNIKÓW XX WIEKU W ROSJI

Drodzy Bracia i Siostry!

     W dniu 1 lipca 2017 roku, metropolita arcybiskup Paweł Pezzi, ordynariusz Archidiecezji Matki Bożej w Moskwie mianował mnie postulatorem procesu wyniesienia do chwały ołtarzy rosyjskich katolickich męczenników pierwszej połowy XX wieku.
     W związku z tym chciałbym zaprosić wszystkich do współpracy w tym bardzo ważnym dla Kościoła katolickiego w Rosji procesu. Od ponad 20 lat zbierane są informacje na temat rosyjskich męczenników XX wieku. Nie oznacza to, że wszyscy oni, ze względu na różne okoliczności, mogą rzeczywiście być ogłoszeni błogosławionymi.
Obecnie istnieje potrzeba dalszej reorganizacji procesu i jego przyspieszenia. Większość informacji o tym będzie pojawiać się na mojej stronie internetowej www.postulator-rus.comna którą serdecznie zapraszam.

     “Nowi katoliccy męczennicy Rosji” – to program Kościoła katolickiego, który został zatwierdzony przez Konferencję katolickich biskupów Rosji w dniu 30 stycznia 2002 r. Jest to program zmierzający do wyniesienia do chwały ołtarzy męczenników pierwszej połowy XX wieku. Na pierwszym etapie było zbieranie wiadomości o kandydatach, a więc dokumenty o ich życiu i śmierci, a także o prywatnym kulcie, który już musiał zaistnieć. 

     Zgromadzone dokumenty zostały przedstawione w Watykanie i zaaprobowane. Wówczas beatyfikacyjny proces otrzymał tytuł „Dzieło o beatyfikacji albo ogłoszenia męczennikami Sług Bożych abp. Edwarta Profittlicha, biskupa tytularnego Adrianopola, administratora apostolskiego w Estonii, członka Towarzystwa Jezusowego i jego 15 współtowarzyszy („Causa Beatificationis seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Eduardi Profittlich Archiepiscopi titularis Hadrianopolitani in Haemimonto Administratoris Apostolici Estoniensis, ex Societate Iesu et XV Sociorum”).

     Proces beatyfikacyjny został uroczyście rozpoczęty w dniu 31 maja 2003 r. w Petersburgu przez abp. Tadeusza Kondrusiewicza, metropolitę i ordynariusza Archidiecezji Matki Bożej w Moskwie. Od tego czasu kandydaci otrzymali tytuł Sług Bożych.   

     17 stycznia 2014 r., ze względu, że proces Sługi Bożego abp. Profittlicha został przekazany do Estonii, na czele procesu katolickich męczenników stanął bp Antoni Malecki i w związku z tym nastąpiła korekta w tytule procesu: «Sprawa o beatyfikacji albo ogłoszenia męczennikami Sług Bożych biskupa Antoniego Maleckiego, biskupa tytularnego Dionysiany, administratora apostolskiego Leningradu i jego 14 współtowarzyszy». Przy czym dwie trzecie ze Sług Bożych to Polacy.

  1. Bp Antoni Malecki (1861-1935)

  2. Prał. Konstanty Romuald Budkiewicz (1867-1923)

  3. Ks. Jan Trojgo (1881-1932) 

  4. Ks. Paweł Chomicz (1893-1941)

  5. Ks. Franciszek Budrys  (1882-1937)

  6. Ks. Antoni Czerwiński (1881-1938)

  7. Ks. Stanisław Szulmiński (1894-1941)

  8. S. Róża Serca Maryi, OPL (Halina Jętkiewicz) (1896-1944)

  9. Matka Katarzyna Abrikosowa, OPL (Anna Abrikosowa) (1883-1936)

  10. Kamila Kruszelnicka (1892-1937)

  11. O. Igor Akułow (1897-1937)

  12. O. Piotr Emeljanow (1884-1936)

  13. Ks. Janis Mendriks  MIC (1907-1953)

  14. Ks. Andrzej Cikoto , MIC (1891-1952).

  15. O. Fabian Abrantowicz, MIC (1884-1946)

     

     Chciałbym teraz omówić program działań związanych przyspieszeniem procesu rosyjskich nowych męczenników:

1. Ograniczyć liczbę kandydatów (Sług Bożych) do tych tylko, którzy żyli i pracowali na terytorium dzisiejszej Rosyjskiej Federacji, gdyż w innym wypadku stwierdza się brak prywatnego kultu w naszych parafiach i wspólnotach. Nie widać także należytego zainteresowania i pomocy finansowej ze strony różnych instytucji kościelnych do których przynależą Słudzy Boży.
2. Zrobienie kolorowych portretów Sług Bożych.
3. Wydanie popularnej książki o rosyjskich męczennikach.
4. Wydanie kolorowych obrazków z portretem każdego męczennika i modlitwą o wyniesienie go do chwały ołtarzy.
5. Wykonanie bannerów ze Sługami Bożymi dla wszystkich kościołów w Rosji, z krótką biografią i prośbą o modlitwie.
6. Wykonanie różanych plakatów i bannerów dla klasztorów i różnych instytucji religijnych, a także dla osób świeckich.
7. Wydanie kolorowego kalendarza na 2018 rok z portretami Sług Bożych ze zdjęciami kościołów w których pracowali.
8. Umieszczenie tablic pamiątkowych w tych kościołach lub instytucji religijnych, gdzie pracowali Słudzy Boży.
9. Utworzenie nowych witryn w Internecie w sieciach społecznościach (Facebook i Wkontakte) poświęcone Sługom Bożym z prośbą o modlitwie.
10. Organizacja wyjazdów księży do kościołów w Rosji z informacją dotycząca rosyjskich męczenników z prośbą o intensywnej modlitwie i ustanowienia grup modlitewnych.
11. Utworzenie stałej mobilnej ekspozycji z sześciu banerów dla czterech diecezji w Rosji.
12. Realizacja dokumentalnego filmu o Sługach Bożych.
13. Organizacja konferencji w Petersburgu z udziałem biskupów rosyjskich w 2018 z odsłonięciem tablicy kapłanów, którzy byli zamęczeni w Sowieckiej Rosji w I połowie XX wieku (około 400 nazwisk).


Również w przyszłości widziałbym, aby
14. Przenieść prochy Sługi Bożego bp. Antoniego Maleckiego z Warszawy do Petersburga (po otrzymaniu pozwolenia od Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych).
15. Utworzenie w Petersburgu Centrum Badań i Pamięci o Katolickich Rosyjskich Męczennikach XX wieku (np. w budynku seminarium duchownego).

Chciałbym również prosić wszystkich o pomoc w ustanowieniu nieformalnej grupy zwolenników tego procesu w różnych parafiach katolickich w Rosji i w Polsce, aby była nieustanna modlitwa w intencji wyniesienia do chwały ołtarzy naszych rosyjskich męczenników. Modlitwa i jeszcze raz modlitwa.  Tylko dzięki niej będziemy w stanie osiągnąć określony cel w najbliższe lata.

I wreszcie, chciałbym na koniec serdecznie podziękować poprzednim postulatorom procesu: ks. prałatowi Bronisławowi Czaplickiemu, a także ks. Aleksemu Janduszewowi-Rumiancewowi za wykonaną pracę i poprosić ich o dalszej współpracy.

Ks. Krzysztof Pożarski

Postulator «Sprawy o beatyfikacji albo ogłoszenia męczennikami Sług Bożych, biskupa Antoniego Maleckiego, tytularnego biskupa Dionysiany, administratora apostolskiego Leningradu i jego 14 współtowarzyszy»
Petersburg, 16.08.2017

13 июл. 2017 г.

 Dzisiaj publikuję przewodnik o dokumentach znajdujących się w CGIA SPb

Bardzo cennym zbiorem archiwaliów dotyczących historii Kościoła rzymskokatolickiego są fondy (zespoły) w Centralnym Państwowym Archiwum Sankt Petersburga (CGIA SP) – jednej z większych przechowalni dokumentów w Rosji. W fondach tych zebrane są nie tylko dokumenty Petersburskiego Dekanatu i Rzymskokatolickiego Kolegium Duchownego, ale również archiwalia wielu kościołów na terytorium carskiej Rosji.  Szczególną uwagę należy zwrócić na kolekcję ksiąg metrykalnych stanowiących samodzielny fond  CGIA.  Kolekcja zawiera księgi metrykalne nie tylko Sankt Petersburga, ale także innych parafii w carskiej Rosji, np. we Władywostoku, Tobolsku, Krasnojarsku, Połtawy, Moskwy, Riazania, Jarosława, Ufy, Archangielska, czy  Kurska. Zawarte w nich kopie orginalnych metryk stanowią źródło dla zgłębiania  rodowodów i przeprowadzenia historyczno-statystycznych badań ludności katolickiej.  Kolekcja ksiąg metrykalnych, a także inne bogate materiały wspomnianego archiwum, są do tej pory w Polsce mało znane i mało wykorzystywane.

29 июн. 2017 г.

      W Petersburgu znajduje się przeszło 50 federalnych (państwowych)  archiwów. Jedno z największych w Rosji, jak i na świecie. Jest to  Rosyjskie  Państwowe Archiwum Historyczne (RGIA). Posiada ono niezwykłe cenne dokumenty archiwalne, w tym dotyczące historii Polski, jak i Kościoła katolickiego. Dzisiaj publikuję w języku polski to, co znalazło się książce którą wydałem prawie 20 lat temu „Historia Kościoła Rzymskokatolickiego w Imperium Rosyjskim (XVIII – XX w.) w dokumentach Rosyjskiego  Państwowego Archiwum Historycznego” (Sankt Petersburg - Warszawa 1999).

     Wydaję mi się, że przez 20 lat w zasadzie nic nie zostało w Polsce zrobione (archiwa państwowe), aby szerzej poznać te archiwalia. Była to moja pierwsza książka, która wydałem, na tamte czasy rewelacyjna, dzisiaj już trochę przestarzała. Chociaż wiele w tej sprawie zrobił już ksiądz profesor Marian Radwan z Lublina. Zamieszczę kiedyś przynajmniej tytuły jego prac dotyczące archiwum RGIA, gdyż bez nich dzisiaj starci się wiele cennego czasu na poszukiwania archiwalne na miejscu.

    Zapewne największą trudnością w poznaniu petersburskich archiwów są różne problemy logistyczne, a także odpowiednia znajomość języka rosyjskiego. Dawno już temu proponowałem, aby w Petersburgu utworzyć jakieś „Koło Poszukiwań Archiwalnych” współpracującym z różnymi instytucjami w Polsce, czy też pojedynczymi osobami. Jednak póki co, nikt tą sprawą na oficjalnym poziomie nie jest zainteresowany.

   W najbliższych tygodniach będę zamieszczał też  na swojej stronie internetowej wiadomości o zasobie materiałów archiwalnych znajdujących się w 12 innych petersburskich archiwach, a dotyczący przede wszystkim Kościoła katolickiego. W ten sposób chciałbym się podzielić tym, co do tej pory udało mi się osiągnąć, aby moja praca i trud były dostępne dla jak najszerszego grona. osób zainteresowanych.